i Danielle Burgart consacre tout son travail de création au corps humain, elle l'aborde comme un champ d'expression dépassant largement ses limites. Le corps, c'est la part visible de l'être, mais c'est aussi par lui que nous communiquons, que nous sommes reliés au monde et tout d'abord à nos semblables.
Peintre et graveur de formation, elle accorde une très grande attention aux mouvements de la lumière, passant sans cesse de l'ombre à la clarté. On sent poindre dans ses toiles une violence souterraine, volcanique, mais qui n'est pas dévastatrice. C'est la violence même de la vie qui surgit, renaît, s'épanouit en gestes radieux ou se rebelle soudain, bouillonnante. Bien qu'on n'en voit jamais le visage, Danielle Burgart ne délaisse pas l'intériorité de ses sujets qu'elle confronte aux forces cosmiques.
L'anatomie humaine, sa charpente et ses muscles et ses organes n'ont plus de secret pour cette artiste qui sait aussi se rendre caressante, comme on peut le constater à travers sa précieuse série de gravures. L¹apaisement ainsi survient entre deux mouvements, deux gestes ou deux passes d'armes. Tantôt le corps est seul, comme au repos, tantôt il se déploie, devient guerrier ou conquérant, s'épanouissant à même l'espace comme des notes sur une partition. D'une énergie bouleversante, les oeuvres de Danielle Burgart semblent nées dans l'urgence. Une impérieuse nécessité les achemine vers nous pour nous signifier notre essence. Nous sommes faits de chair et de sang, voués à empoigner la vie et à l'étreindre, à voir en l'autre ( en tous les autres) un frère ou une soeur. Mais nous restons le plus souvent absents, fermés, repliés sur nous même, comme si nous avions peur d'être vivants, peur du masque de peau dont nous sommes revêtus. Danielle Burgart nous encourage à vivre dangereusement. C'est à dire à sortir de nous-même.
Louis PORQUETS
Wanneer Danielle Burgart al haar creatief oeuvre volledig toewijdt aan het menselijk lichaam, vormt dit voor haar een uitdrukking dat veel verder reikt dan het lijfelijk geheel. Het lichaam is het zichtbare uiterlijk van ons wezen, maar ook het middel om te communiceren , waarmee we verbonden zijn met de wereld en vooral met onze medemens.
Door haar opleiding van schilderkunst en gravure heeft zij alle aandacht voor de beweging van het licht, steeds overvloeiend van de helderheid naar de schaduw.
Men voelt in haar doeken een onderaardse kracht, vulkanisch maar niet vernietigend. Het is een levenskracht welke opborrelt, steeds herboren wordt, zich uitdeinend in schitterende gebaren of die plots in kolkende weerspanning uitbarst.
Zelfs al ziet men geen gezichtsuitdrukking toch drukt Danielle Burgart het innerlijke uit van de wezens die zij confronteert met de kosmische krachten.
De anatomie van de mens, zijn beendergestel en de spieren, zijn organen kunnen niets verbergen voor deze artieste die zich ook strelend kan uitdrukken zoals we mogen genieten van haar reeksen waardevolle gravures.
De stilte ontstaat tussen twee bewegingen, twee gestes of twee schermuitvallen. Nu eens blijkt het lichaam in rust of komt in beweging en ontpopt zich in een strijder of overwinnaar, ontplooit zich in de ruimte als de muzieknoten op een partituur.
Met een alles omwentelende energie blijkt het oeuvre van, Danielle Burgart te zijn ontstaan in een zucht naar urgentie. Een dwingende noodzaak stuurt haar naar ons om onze daadwerkelijke aanwezigheid te bewijzen.
Wij zijn geschapen van vlees en bloed om dit leven te omvatten en te omhelzen, om in anderen een broeder of zuster te ontdekken. Maar meestal blijven we afwezig, gesloten, teruggetrokken in onszelf alsof we bang zijn voor ons bestaan, bang voor het omhulsel rondom ons lijf. Danielle Burgart spoort ons aan om gevaarlijk te leven met als doel onszelf te bevrijden.
Louis PORQUET (vertaling)
