SCULPTURES SUSPENDUES
Le propos des sculptures suspendues du Cirque Philosophique n’est pas d’être en mouvement mais au contraire d’atteindre l’immobilité. Dans cette calme et secrète attente que le moindre souffle prolonge, s’instaure alors une sorte d’attention au temps qui passe, ou plutôt qui règne. Ce temps souverain, lisse et précaire comme un reflet dans un plan d’eau sans ride, est celui, sans limite, de l’instant présent. C’est à travers cette tranquille étendue de temps, rayonnant depuis leur point d’équilibre, que les acrobates du Cirque Philosophique voyagent, glissent, volent vers un but connu d’eux seuls.
Cet instant suspendu, peut-être faut-il le troubler pour en connaître la valeur et la fragilité. Et peut-être faut-il malgré tout parfois les pousser du doigt, les contraindre au mouvement et les rendre un moment à la turbulence des choses qui bougent et passent, pour reconnaître qu’il convient de les laisser au repos. Car leur balancement banal efface alors l’attente, annule l’invisible paysage que leur concentration patiemment construisait.
Leur destin (leur liberté ?) n’est pas de dodeliner mais de tendre vers un horizon jamais atteint, et c’est cette tension qu’exprime leur immobilité jamais acquise.
Ch.L.
HANGENDE BEELDEN
Het doel van deze hangende beelden van het Filosofisch Circus is niet om in beweging te zijn, integendeel om de toestand van onbeweeglijkheid te bereiken. Dit kalme en rustige afwachten dat door elk zuchtje wordt verlengt, vestigt de aandacht op de tijd welke voortglijdt, of beter steeds blijft heersen.
Deze majestueuze tijd, glad en onzeker zoals een stille weerspiegeling op het water, is het wezen van het onbegrensd tijdloos ogenblik. Doorheen deze uitgebreide stilte van de tijd, stralend vanaf hun evenwicht, reizen, glijden de acrobaten van het Filosofisch Circus naar het doel dat zij alléén kennen.
Deze stil hangende tijdspanne zou men moeten storen om er de waarde en het breekbare ervan te kunnen onderkennen. Misschien zou men ze een ogenblik met de vinger moeten aanraken, ze verplichten even te doen bewegen om deel te nemen aan al wat beweegt en voorbijglijdt, om in te zien dat hun stille rust steeds noodzakelijk blijkt. Want deze banale wiegende beweging doet de hele sfeer van wachten vervagen en verbreekt het onzichtbare beeld dat hun concentratie geduldig oproept.
Hun doel (hun vrijheid?) is niet wat rond te bengelen maar te reizen naar een nooit te bereiken horizon en het is dit spanningsveld dat hun nimmer te bevredigen onbeweeglijkheid moet uitdrukken.
